Przedmiotem tej tragedii są kulturowo odizolowani, wędrowni Seburi z zachodniej Japonii oraz kilku członków ich społeczności, którzy szczególnie dotkliwie odczuwają trudności związane z wkraczaniem nowoczesnej Japonii w ich świat. Akcja rozgrywa się podczas II wojny światowej, a konflikty już się zaogniły, gdy żandarmeria wojskowa przybywa, by zabrać mężczyzn Seburi do wojska. Wciąż przestrzegając własnych zwyczajów, które bywają surowe i są szczególnie okrutne wobec kobiet (kobiety muszą rodzić samotnie i bez pomocy, a cudzołóstwo kobiety karze się, zakopując ją po szyję w ziemi i pozostawiając tam na całe dnie), Seburi spotykają się głównie ze strachem i wrogością ze strony mieszkańców regionu spoza ich społeczności. Oprócz trudności wynikających ze zderzenia kultur, Seburi zmagają się także z kaprysami natury — jeszcze w latach 50. mieszkali w namiotach. Zimowe lawiny i śnieżyce sieją równie wielkie spustoszenie co napięcia wywołane powolnym wkraczaniem nowoczesnego świata.