Ten powolny, mroczny film, debiut fabularny reżyserki Digny Sinke, przesycony jest nieustannym pesymizmem. Opowiada o Marian (Josee Ruiter), urodzonej przegranej. Marian jest dziennikarką, która pracowała w Ameryce Łacińskiej. Wraca do domu tuż po śmierci ojca i dowiaduje się, że mężczyźnie, którego poślubiła wyłącznie z powodów politycznych, grozi deportacja, ponieważ władze odkryły, że z nią nie mieszkał. Tymczasem Marian martwi się, że jej matka i siostra umieściły jej niepełnosprawnego intelektualnie brata w zakładzie, więc jedzie tam, by zabrać go pod swoją opiekę — jak się okazuje, popełnia błąd. Z nią jest mu gorzej, a jej z nim — i vice versa. Do tego Marian nie potrafi uwolnić się od depresji po tragicznym wydarzeniu, do którego doszło podczas jej pobytu w Ameryce Łacińskiej; wszystko, co robi, naznaczone jest tamtym momentem z przeszłości. Te ciężary stają się niemal nie do zniesienia — zarówno dla Marian, jak i dla widzów.