Ukazuje istotę wewnętrznego wygnania poprzez portret żydowsko-niemieckiego uchodźcy, który przybył do Izraela w przededniu II wojny światowej i założył rodzinę, ale mimo to wciąż nie czuje się u siebie w nowym kraju. Każdą cząstką siebie pozostaje związany z Berlinem — jego kulturą i atmosferą — a Izrael jest dla niego jedynie przystankiem. Stopniowo oddala się od żony, syna, który go nie rozumie, sióstr nawiedzanych przez przeszłość oraz wynajmowanego mieszkania, w którym spędził wszystkie te lata. Rozgaszcza się w niedrogim hotelu nad morzem w Tel Awiwie, spędza czas z grupą wyrzutków i marzy o powrocie do Berlina.