Sierpień 1961 roku: by zarobić trochę zachodnioniemieckich pieniędzy, wschodnioberliński „plaselayer” Hans Kuhlke przemyca złom swojemu przyjacielowi Erwinowi Sawatzke do Berlina Zachodniego. Pewnego wieczoru on i jego żona zostają zaproszeni do domu Sawatzkego. Tymczasem ich syn Paul przebywa u przyjaciela w Berlinie Wschodnim. Tej letniej nocy sytuacja polityczna w Berlinie osiąga dramatyczny punkt kulminacyjny: granice zostają zamknięte, a budowa Muru rusza. Zniknięcie rodziców stawia 14-letniego pioniera Paula między więzami rodzinnymi a lojalnością wobec partii. W ostatniej chwili dostrzega swoją rolę w systemie i trafia pod opiekę nauczyciela gry na fortepianie. Razem planują ucieczkę na Zachód — ale zamienia się ona w wyścig z czasem.