Objawy grypy sprawiają, że ostatnie dni życia austriackiego malarza Egona Schiele (1890–1918) zdają się rozgrywać poza granicami określonego czasu i przestrzeni. Jego stylizowane portrety ożywają i przybliżają go do śmierci. Choreograf Stuart przełożył jego obrazy na klarowny język ruchu, który na przemian podąża za muzyką Alexandra von Zemlinsky’ego i ją ignoruje. Surowa, ekspresyjna i konfrontacyjna warstwa wizualna odzwierciedla potężny wpływ rysunków i obrazów Schiele.