Na podstawie biografii polskiego lekarza i pedagoga Janusza Korczaka film opowiada o ostatnim okresie jego życia. Korczak, dyrektor żydowskiego sierocińca w Warszawie, sam będący Żydem, po okupacji Polski przez nazistów w 1940 roku został zmuszony do przeniesienia się do getta wraz ze wszystkimi wychowankami placówki. Mimo strasznych warunków panujących za murami nadal z oddaniem opiekował się „swoimi” dziećmi. Udało mu się nawet uratować podopiecznych uznanych za przypadki beznadziejne. Kiedy jednak wychowankowie Korczaka mieli zostać deportowani do obozu zagłady w Treblince w ramach „ostatecznego rozwiązania” i związanej z nim ewakuacji getta, nalegał, by im towarzyszyć. W pełni świadomy, że nie będzie już mógł pomóc swoim podopiecznym, pozwolił dzieciom wierzyć, że zabiera je na wycieczkę na wieś, by złagodzić ich strach.