Alexander wkrótce będzie musiał rozpocząć życie w przymusowej samodzielności. Ma prawie 18 lat, właśnie skończył szkołę i nadszedł czas, by opuścił bezpieczne schronienie domu matki. Zdiagnozowano u niego autyzm, więc będzie musiał nauczyć się nawet najprostszych czynności: robić zakupy, obcinać paznokcie, wiązać własne buty. „Nie” — odpowiada Alexander, gdy ktoś pyta, czy wie, co oznacza autyzm. „Czy mama też mówi, że jestem autystyczny? Nie potrafię stwierdzić, czy jestem autystyczny, czy nie”. Starszy brat Sebastian, naiwnie próbując nawiązać z nim więź, jakby autyzm Alexandra mógł magicznie zniknąć, zaprasza go na ekscytującą przygodę: pięciodniowy wyjazd do Barcelony, tylko dla chłopaków, z meczem piłki nożnej, czasopismami dla mężczyzn, klubem ze striptizem i niekończącymi się godzinami spędzonymi razem w drodze. Jednak w tym poruszającym i często lekkim portrecie dobre intencje przegrywają z rzeczywistością, a ekscytacja może wkrótce ustąpić frustracji.