Zainspirowana niesławnym nagraniem wideo przedstawiającym syna bijącego matkę ekipa telewizyjna z Belgradu przyjeżdża do odległej serbskiej wioski, by nakręcić reportaż o przemocy wobec kobiet. Pytając miejscowych o bohaterów nagrania, trafiają na lokalnego znawcę zjawisk nadprzyrodzonych i dowiadują się o rytuale przywoływania pradawnego demona, naprata. Chcąc uchwycić na taśmie pierwsze autentyczne nagranie czegoś z zaświatów, zmieniają plany. Podekscytowani perspektywą sukcesu nagrania, sprzeniewierzają się staremu powiedzeniu: „lepiej wierzyć niż się przekonać”.