W Algierze w 1993 roku, gdy wybuchła wojna domowa, lokatorzy pani Osmane (Carmen Maura) muszą znosić jej napady gniewu. Jej mąż ją porzucił i prześladuje ją strach przed utratą szacunku. Była bojowniczka ruchu oporu z czasów wojny o niepodległość stara się kontrolować poczynania swojej rodziny, zamiast walczyć z własnymi frustracjami. Gdy dowiaduje się, że jej córka się zakochała, wizja samotności doprowadza tę wciąż bardzo pożądaną kobietę do granic wytrzymałości: symboliczny „harem” pani Osmane jest na skraju rozpadu.