Podobnie jak młodzi mężczyźni w wielu małych amerykańskich miasteczkach w czasie Wielkiego Kryzysu i po nim, chłopcy z Bedford w Wirginii wstąpili do miejscowego oddziału Gwardii Narodowej. Otrzymywali dolara za każdy weekendowy trening — w 1941 roku była to spora suma — i dostawali elegancki mundur, który podobał się dziewczętom. Nie był to zły układ. Nie mogli przewidzieć, że Japonia zaatakuje Pearl Harbor i wciągnie Stany Zjednoczone — a wraz z nimi ich mały oddział Gwardii — w wojnę, która, jak wszyscy mieli nadzieję, zakończy wszystkie wojny. W mgnieniu oka ci młodzi, pełni zapału żołnierze zostali wyrwani z objęć swoich dziewczyn i świeżo poślubionych żon i trafili do obozów szkoleniowych, gdzie uczyli się walczyć za swój kraj. Ostatecznie ci chłopcy, którzy nie zaznali jeszcze ani minuty walki, mieli jako pierwsi wylądować na plażach Normandii podczas tego, co dziś znamy jako D-Day.