Ta praca wideo powstała, gdy Rist była jeszcze studentką sztuki w School of Design w Bazylei w Szwajcarii. Została wyprodukowana w nieograniczonym nakładzie i jest przeznaczona do wyświetlania na monitorze w stylu domowym, choć za specjalną zgodą artystki może być również prezentowana jako projekcja. Wideo przedstawia artystkę, atrakcyjną młodą kobietę, która maniakalnie tańczy po pokoju, wielokrotnie śpiewając „I’m not the girl who misses much”. Fraza ta jest adaptacją pierwszego wersu piosenki Beatles ‘Happiness is a Warm Gun’. Wspominając dzieciństwo, Rist powiedziała: „W mojej szwajcarskiej wiosce miałam przez środki masowego przekazu małe okno na świat sztuki; dzięki John Lennon/Yoko Ono przeszłam od muzyki pop do sztuki współczesnej. W zamian zawsze będę wdzięczna kulturze popularnej” (cytat za: ‘I rist, you rist, she rists, he rists, we rist, you rist, they rist, tourist: Hans Ulrich Obrist in Conversation with Pipilotti Rist’, Pipilotti Rist, s. 16).