W obliczu cywilno-wojskowej dyktatury ustanowionej po zamachu stanu w 1964 roku Sergio Muniz wpadł na pomysł nakręcenia dokumentu o działalności Szwadronu Śmierci. W tamtym czasie prasa miała jeszcze pewną swobodę w informowaniu o działalności tych szwadronów śmierci, tworzonych przez policjantów różnych rang i działających na obrzeżach takich miast jak Sao Paulo i Rio de Janeiro. Ofiarami represji policyjnych (podobnie jak dziś) byli mężczyźni, ubodzy i czarnoskórzy, a ten status czynił z nich rzekomych przestępców.