Eduardo, mężczyzna w średnim wieku, otrzymuje wiadomość, która zmusza go, by porzucił wszystko i wrócił do rodzinnego miasta w Patagonii. Pragnie odnowić więź ze swoją ukochaną, z którą był związany przez dwadzieścia lat, a której miłość nierozważnie się wyrzekł, by odtąd samodzielnie stawić czoła życiu. Jego dzieciństwo, rodzina, konsekwencje rozpadu Argentyny w tamtych latach (upadek Peróna w latach pięćdziesiątych, dyktatura w latach siedemdziesiątych, wyniszczające skutki lat dziewięćdziesiątych). Najgłębsze uczucia, smutki i lęki powracają we wspomnieniach z tamtych lat, jakby były przyczynami losu, który sam sobie narzucił, i ukształtowały go takim, jaki jest; stawiając go u początku — który jest zarazem końcem — daremnego życia skrywającego się pod pozorami sukcesu.