O tym balecie bardzo trudno mówić, ponieważ jego temat jest niezwykle popularny jako baśń, zaadaptowana przez Perraulta z niemieckiego folkloru, a następnie odzyskana z tego samego folkloru przez braci Grimm, i co więcej, przeniesiona na ekran w niezapomnianym filmie Walta Disneya. Angelin Preljocaj próbował więc przełamać schemat, w którym ta postać i jej historia zdawały się być uwięzione na zawsze. I udało mu się. Przede wszystkim scenografia i reżyseria są bardzo interesujące i bogate. Bogate są kostiumy. Bogate są główne pomysły scenograficzne, takie jak ogromne magiczne zwierciadło opuszczające się z nieba czy głęboka podziemna kopalnia zamieniona w pionową powierzchnię, na której siedmiu krasnoludków tańczy jak ważki zawieszone na nitkach.