Stop for Bud to pierwszy film Jørgena Letha i pierwszy z jego długiej współpracy z Ole Johnem. […] chcieli „wysadzić w powietrze konwencje filmowe i od podstaw wymyślić język kina”. Pianista jazzowy Bud Powell porusza się po Kopenhadze — przez King's Garden, wzdłuż nabrzeża w Kalkbrænderihavnen, po wysypisku. […] Bud jest sam, towarzyszy mu jedynie jego muzyka. […] Obraz i dźwięk to dwie różne rzeczy — taka jest zasada Letha i Johna. Dexter Gordon, narrator, opowiada o słynnej lewej ręce Powella. W nekrologu Powella z datą 3 sierpnia 1966 roku Leth napisał: „Z całkowitą chęcią, a jeszcze lepiej — bez oporu, pozwalał się kierować, mechanicznie. Film próbuje ukazać jego osobliwą dwoistość w stosunku do otoczenia. Dotykał klawiszy tak, jakby parzył sobie palce — tak to wyglądało i tak brzmiało. Jednak poza grą, a często także w samym jej środku, po prostu znikał, nie było go”.