W więzieniu w kolonialnej Algierii, krótko po zakończeniu II wojny światowej, trzech rdzennych współwięźniów zawiera znajomość. Po odzyskaniu wolności atakują władzę uosabianą przez trójcę: szefa, żandarma i administratora. „Życie w warunkach kolonialnych” — zwierzył się Tewfik Farès — „to coś! Nie chodzi o spojrzenie socjologiczne ani historyczne. Chodzi o życie. I myślę, że właśnie to w tym jest. [...] Przez sto trzydzieści lat czekamy. Powstrzymujemy się. Stawiamy opór. Mamy nadzieję. A jednocześnie, przy różnych okazjach, dochodzi do potyczek i niepokojów.