Wiosną 1913 roku paryski biznesmen Gabriel Astruc otwiera nowy teatr na Champs Elysées. Pierwszym wystawianym dziełem jest premiera „Święta wiosny” Igora Strawińskiego, w wykonaniu Ballet Russes. Próby przebiegają w niezwykle napiętej atmosferze: orkiestra nie znosi ostrej, atonalnej muzyki Strawińskiego, a tancerze — „brzydkiej” choreografii Vaslava Nijinsky’ego. Porywczy, biseksualny Nijinsky jest w trudnym związku ze znacznie starszym Sergeiem Diaghilevem, charyzmatycznym, lecz manipulującym impresariem Ballet Russes. Po sukcesie Nijinsky’ego w „L'apres-midi d'un faune” oczekiwania publiczności są bardzo wysokie. Wreszcie „Święto wiosny” ma premierę przed paryską publicznością, która uwielbia plotki, jest rozgorączkowana i przywiązuje dużą wagę do mody, a jej opinie o dziele są skrajnie podzielone.