„La Sortie” ironizuje jeden z pierwotnych motywów kina: w fachowych rękach Fruhauf, podobnie jak w rzeczywistej historii ludzi, robotnicy nigdy nie zdołają opuścić fabryki; zamiast uciec w przestrzeń poza kadrem, jak w trzech pierwszych inscenizacjach braci Lumière, ich ruchy z pierwszego planu w głąb kadru oraz jednocześnie z lewej do prawej i z prawej do lewej tworzą plastyczny krzyż, który odsyła do śmierci pracy fizycznej w fabrykach, figuratywnego wymazania klasy robotniczej i śmierci kina. Innymi słowy, po harmonijnej mise-en-scène Lumières, którzy wymyślili ułagodzoną codzienność, następuje krytyczna elegia.” (Nicole Brenez)