Exposed wykorzystuje krótką scenę z filmu fabularnego – mężczyzna obserwuje tańczącą kobietę przez dziurkę od klucza – jako materiał wyjściowy. Widz widzi wyłącznie fragmenty tego tableau, a Fruhauf „ponownie eksponuje” scenę, przesuwając perforacje taśmy filmowej przed projektorem, tak że przypominają poruszające się sito. Choć ruchomy szablon pozwala nam zobaczyć jedynie części sceny, motyw „podglądacza” z narracji powtarza się w naszym własnym postrzeganiu. Widzenia nie można już traktować jako czegoś oczywistego, co zwiększa jego fascynację. Fruhauf rozbija również zamierzony ruch found footage na poziomie czasowym. Pozorna nieregularność pól światła przesuwających się po taśmie filmowej zostaje zestawiona z metronomicznie precyzyjnym rytmem, który segmentuje scenę. Kolejne ujęcia często różnią się od siebie jedynie minimalnie. Podobnie jak płyta z rysą, przebieg przesuwa się w drobny, lecz regularny sposób.