Sprawa Timothy’ego Evansa była pierwszą głośną powojenną pomyłką sądową, która przyciągnęła uwagę opinii publicznej. Evans, człowiek o niskim poziomie inteligencji, sam przypieczętował swój los, składając fałszywe zeznanie, że zamordował żonę i córkę. Proces i słuszne skazanie Johna Christie za jedno z tych morderstw trzy lata później nie doprowadziły jednak do ułaskawienia Evansa. Mimo że czterech świadków potwierdziło jego alibi, 28-letni marynarz, którego własny obrońca opisał jako „półcywilizowanego dzikusa”, został skazany i stracony w ciągu sześciu miesięcy od morderstwa. Trzy lata po powieszeniu pana Evansa John Christie, sąsiad mieszkający pod adresem 10 Rillington Place, przyznał się do uduszenia ośmiu kobiet, w tym Beryl i jej małej córki. On również został stracony. Minęło wiele lat, zanim wymiar sprawiedliwości i rząd w końcu zgodzili się pośmiertnie ułaskawić Timothy’ego Evansa.