Winifred, sędziwa synowa słynnego kompozytora Richarda Wagnera, opowiada o swoich wpływach kulturalnych i politycznych w czasach Trzeciej Rzeszy. Jednak wbrew tytułowi filmu Winifred do niczego się nie przyznaje. Sprzeczności w jej wypowiedzi ujawniają jednak skalę jej urojeń i politycznego zaangażowania jako nieskruszonej faszystki. Paradoksalnie opisuje siebie jako osobę całkowicie apolityczną, upierając się, że zaklasyfikowanie jej pod koniec wojny jako nazistki trzeciej kategorii było rażącą niesprawiedliwością. Mimo to Winifred nie potrafi powstrzymać rozbawienia, gdy wspomina, że po upadku Trzeciej Rzeszy była jedyną osobą w Niemczech, która przyznawała, że była nazistką.