Jeden z najważniejszych filmów strukturalnych tego okresu, Rohfilm prezentuje radykalne podejście antyreprezentacyjne: niszczy obraz figuratywny i ponownie kieruje uwagę na „surowy” materiał fotograficzny, zwłaszcza na jego fizyczną formę. Film opiera się stabilnemu punktowi odniesienia i stanowi wielowarstwowy zalew zamazanych wrażeń, zmieniających się powierzchni i zgrzytliwych dźwięków, uruchamiający zmysłowy sposób oglądania. Przy realizacji filmu Heinsowie zastosowali niemal każdą technikę udziwnienia, w tym bezpośrednią ingerencję w powierzchnię taśmy filmowej, refotografię, remediację oraz różne rodzaje mechanicznych przerw i zniszczeń. To uderzający przykład prawdziwie ręcznego podejścia. (Kim Knowles)