Inny rodzaj utopii przedstawiają filmy Naomi Uman, której poszukiwania rodzinnych korzeni na Ukrainie doprowadziły do przeprowadzki do małej wioski Legedzine. W „Unnamed Film” filmuje starsze panie, babuszki, które wprawnie przygotowują kiszonki, zbierają warzywa i śpiewają ody do wódki. Nakręcony na taśmie 16 mm, z dźwiękiem niesynchronizowanym z obrazem, film ma intymny, ręcznie wykonany charakter, podkreślony dodatkowo przez zastosowanie objaśniających plansz tekstowych zamiast napisów. Uman słabo mówiła po ukraińsku, dlatego chciała, by widz miał takie samo doświadczenie jak ona — po prostu orientował się, o co chodzi. Podobnie jak w dziele Uruphonga, wyczuwalna jest nostalgia za dawnym sposobem życia, samowystarczalnym, lecz ogromnie wyniszczającym dla ciała. Babuszki skarżą się na bolące plecy i niekończącą się biedę, skutecznie gasząc wszelkie skłonności do idealizowania.