Joe Doakes skarży się żonie na brak urozmaicenia w posiłkach. Szczególnie brakuje mu duszonych pomidorów — owoców, które, jak błędnie sądzi, objęto wojennym reglamentowaniem. Pani Doakes wie, że pomidory nie są reglamentowane, ale nie wyprowadza go z błędu, zwłaszcza gdy oznajmia, że wyhoduje ich dość, by nakarmić cały kwartał. Gdy zabiera się do uprawy pomidorów, nie mając pojęcia, co tak naprawdę trzeba zrobić, by wyhodować zdrowe rośliny, korzysta z rad wielu chętnych do ich udzielania osób. Problem w tym, że większość rad jest ze sobą sprzeczna. Pod koniec całego przedsięwzięcia Joe cieszy się, że udało mu się wyhodować owoc do pełnej dojrzałości — niezależnie od rzeczywistych plonów — dopóki ktoś lub coś nie zdecyduje, co stanie się z tym owocem.