Podziw Verdiego dla Shakespeare’a zaowocował takimi arcydziełami jak Othello i Falstaff. Choć wcześniejszy Macbeth nie dorównuje im rangą, to wciąż niezwykle dramatyczna opera, wiernie trzymająca się fabuły oryginału. Inscenizacja MET zachowuje mroczną aurę opery, przenosząc ją zarazem w niejasno postmodernistyczny kontekst. Czarownice są więc bezdomnymi kobietami na różnych etapach wyniszczenia, którym towarzyszą dzieci. W scenie bankietu pojawiają się opuszczone żyrandole, mnóstwo krzeseł i tłum statystów w smokingach oraz sukniach wieczorowych. Macbeth nosi skórzany płaszcz, a żołnierze — bure, brązowe mundury; wyglądają, jakby trzymali palce na spustach nawet w sytuacjach, które nie powinny budzić zagrożenia. Reżyser Adrian Noble każe też Lady Macbeth nadmiernie wić się i śpiewać w pozycji leżącej, potęgując wrażenie, że mniej ingerująca ręka reżysera mogłaby osiągnąć większy efekt.