Jest Ameryka lat 50. i 60. XX wieku, kiedy za najważniejszy wkład kobiety w społeczeństwo uważa się na ogół jej zdolność do wychowywania szczęśliwych, dobrze przystosowanych dzieci. Jednak dla matki, której dziecko otrzymuje diagnozę autyzmu, życiowy cel wkrótce zmieni się w koszmarną udrękę. Szukając pomocy i wsparcia, trafia na środowisko medyczne, które obarcza ją winą za dziwaczne zachowania dziecka, przypisując je jej rzekomo oziębłemu i zdystansowanemu macierzyństwu. Oprócz bolesnej etykiety nadanej dziecku otrzymuje też własną, druzgocącą etykietę. Jest „matką-lodówką”.