Inge Peters ma wyrzuty sumienia. Powiedziała matce, że na weekend pojedzie z przyjaciółką Barbarą do domku nad jeziorem, ale w rzeczywistości napalona dziewczyna zabiera ze sobą Petera. Boi się, że jeśli mama się dowie, znów zacznie jej prawić kazania, zaczynając od sloganu: „Za moich czasów było tak samo jak za twoich…”. Dlatego Inge spędza noce w łóżku, śniąc o młodych kobietach łamiących tabu moralne… tak jak ona sama, i o czym teraz musi okłamywać matkę. Następnego ranka biegnie nad jezioro, by spędzić czas ze swoim Peterem, ale zastaje mamę stojącą przed dwojgiem młodych nastolatków.