Turyńska fabryka, kolejna w serii zamknięć, zostaje zamknięta, pozostawiając pracowników bez pracy i w niepewności. Salvatore, robotnik, wspina się na wieżę w proteście lub w przypływie wściekłości, grożąc, że skoczy. Giorgio, przedstawiciel związkowy o przeciwnych poglądach politycznych, ratuje go. Trzeci pracownik, niewidomy i autystyczny dozorca, dołącza do nich, wspinając się na wieżę, by dotrzymać im towarzystwa. Opuszczeni przez wszystkich czekają, aż przybędą dziennikarze. Te różnorodne perspektywy odzwierciedlają ostatnie trzydzieści lat życia w kraju, naznaczone zmarnowanymi szansami, zawiedzionymi nadziejami, zbrodniami, masakrami i walkami o władzę polityczną. Oglądamy je za pośrednictwem materiałów archiwalnych, zestawiając ten niegodziwy taniec wydarzeń z prostym zdrowym rozsądkiem trzech pozbawionych władzy ludzi, wiszących na wieży i budujących przyjaźń, choć sami nie zdają sobie z tego sprawy.