Wszyscy mieszkańcy jego wioski uważają Zeina za głupka, półgłówka, sympatycznego błazna. Dlatego jego ryczący śmiech i publiczne wyznania miłości do wiejskich dziewcząt wywołują jedynie śmiech, a nie gniew, lanie czy coś gorszego. Jednak Haneen, wędrowny muzułmański święty, dostrzega w tej pośmiewiskowej postaci coś więcej: prawdziwą pobożność i wewnętrzny blask, znamionujące potężną duchową inteligencję. Jest jeszcze jedna osoba, która widzi w Zeinie więcej niż większość — piękna, pobożna i spokojna młoda dziewczyna z wioski.