Ten film dokumentalny pokazuje, jak żyli berlińscy robotnicy w 1930 roku. Reżyser Slatan Dudow przedstawia za pomocą obrazów: a) robotników wychodzących z fabryki; b) podwyżkę czynszów; c) „nieprzyjemnego” gościa, czyli urzędnika sądowego przynoszącego nakaz eksmisji; d) walkę klas w domach kapitalistów i robotników; e) parki robotnicze; f) domy robotników, źródło gruźlicy i jej ofiary; g) plac zabaw dla robotników; h) basen dla robotników, ironicznie nazywany robotniczym „Morzem Bałtyckim”; i) skutki wilgoci w suterenie, w której mieszka rodzina, której jeden z członków jest głuchy; j) robotniczą rodzinę jedzącą kolację, podczas gdy kapitalista kąpie swojego psa; k) nakaz eksmisji doręczony bezrobotnej rodzinie i jej eksmisję.