Krótko ostrzyżony mężczyzna z gałązką rozmarynu za uchem i w żółtej koszuli z połyskującej satyny siedzi za kierownicą samochodu, gdy mija kobietę idącą poboczem. Mocno pomalowane usta, sukienka w okrągłe wzory z rozkloszowaną spódnicą i czerwone buty w kolorze szminki przyciągają jego uwagę. Podwozi ją, a oboje przez chwilę w milczeniu patrzą na siebie. Przedstawiają się sobie i zaczynają absurdalny, pełen metafor dialog. Jeżdżą po zakątkach Rio de Janeiro, słuchając piosenek Noela Rosy i Lamartine’a Babo. Eva i Antena — ona jest jasnowidzką, on zabójcą w ucieczce — rozpoczynają niezwykły romans, miłość z marginesu, w której nuda często ustępuje miejsca tragedii, tworząc agonię wakacji spędzonych w otchłani.