Występując jako „elektroniczna erotyczna uwodzicielka”, Jonas krytycznie przygląda się nieustannie zmieniającym się, lecz niezmiennie nierównym rolom kobiet poprzez liczne kostiumy i role, w które się wciela. Kamera kieruje wzrok na Jonas, wciągając widza w dzieło, a ponadto — za pośrednictwem jej ciała. Celowe rozstrojenie przez nią częstotliwości odbioru i nadawania monitora powoduje powtarzające się pionowe przesuwanie obrazu na ekranie. Wytwarzając poczucie fragmentaryczności, pionowe przewijanie bezustannie rozbija obrazy artystki, gdy ta wciela się w kolejne tożsamości. Electronic Arts Intermix określa dzieło mianem „nieciągłego autoportretu”; jego warstwa wizualna jest silnie zapośredniczona przez lustrzaną funkcję kamery, poddana analizie obiektywu i przemocy pionowego przewijania.