„Od dzieciństwa miałem szczęście przejść przez dwa krótkie okresy szczęścia, a teraz spokojnie czekam na trzeci. To wystarczy, żebym wierzył w pewne piękno życia i miał przyjemność próbować filmować je we wszystkich jego postaciach (drzewa, zwierzęta, bogowie, ludzie...) i robić to wtedy, gdy miłość jest intensywna. Filmowiec utracił część niewinności. Tak trudno dostrzec ją wokół siebie, tak trudno jej nie utracić podczas kręcenia filmu. Jestem wdzięczny tym, na których patrzy się na ekranie. Żeby stawić czoła upływowi czasu, mam pewną taktykę: sięgam do zasobów emocji i dawnych obrazów. Nie po to, by odnaleźć to, co już nigdy nie powróci, lecz by odkryć oznaki wiosny w zimie. Dzięki temu mogę rozpocząć kolejny dzień lekkim, swobodnym krokiem”. (Alain Cavalier)