Stavros i Charlotte — czyli reżyser i jego życiowa oraz artystyczna partnerka, Charlotte van Gelder — włóczą się po ulicach przytłaczającej rzeczywistości niczym imigranci, poznając otaczający ich świat poprzez przyjaźnie, podróże i polityczne poszukiwania. Nakręcony minimalnymi środkami, na kilku z trudem zdobytych rolkach czarno-białej taśmy, jest to film całkowicie niekonwencjonalny, wymykający się tradycyjnym strukturom narracyjnym i w spektakularny sposób ukazujący prawdziwą wizję reżysera: pierwotne kino pełne obrazów, które pojawiają się znikąd i swobodnie komunikują — niczym mały cud. Duża część międzynarodowego środowiska krytyków filmowych — w tym Francuz Louis Skorecki, który opisał film jako kometę — pokocha „Coatti” i będzie wspierać samotną drogę Tornesa aż do końca.