Film dla roztargnionych. Każdy nieustannie o czymś zapomina – córka o małym piesku, ojciec o aktach, szofer o zamknięciu dachu taksówki, gdy leje jak z cebra, przez co pasażer przemaka do suchej nitki. Wszyscy pędzą przez życie i nie mają nawet czasu dla siebie. Wtedy do rodzinnego miasta wraca „młody” student (Hans Söhnker). Wita go huczne przyjęcie, a w wieku 34 lat jest prawdopodobnie jednym z najstarszych studentów w historii niemieckiego kina. Ma trzech ojców, którzy wspierają go finansowo, a on studiuje za ich pieniądze. W nieskończoność. Teraz musi pogodzić się z tym, że ojcom skończyły się pieniądze na jego studia. Zakasa więc rękawy, porzuca myśl o kosztownym dyplomie i wybiera fach. Czesa włosy, prowadzi samochód, montuje filmy, goli i fastryguje szwy. Poznaje tam młodą damę, znajduje czas, by zaśpiewać jej serenadę, a potem dowiaduje się, że jego biologiczny ojciec jest milionerem, który teraz wyciąga do niego pomocną dłoń i rozdaje gotówkę pozostałym ojcom, którym brakuje pieniędzy.