Dzięki swojej oczywistej prostocie tytuł filmu wyznacza jego nastrój, a przynajmniej jego zasadę przewodnią: pozostawanie zakotwiczonym w codziennym życiu. A dokładniej — w życiu Maria José i Norberto, małżeństwa z 35-letnim stażem, mieszkającego w Contagem, na przedmieściach Belo Horizonte. Ich małżeństwo przeżywa kryzys, co skłania również ich dwóch synów do zastanowienia się nad przyszłością własnych związków z żonami. To całkiem zwyczajna historia. Jak uchwycić tak niedostrzegalną zmianę w samym sercu banalności rzeczy, uwydatnioną dopiero przez kryzys? Filmując własną rodzinę, swoich rodziców, brata i siebie samego, André Novais Oliveira postanowił dać sobie czas. Kręci długie sekwencje, pozostawiając dość czasu, by fikcyjne sytuacje, w których umieszcza swoich bohaterów, mogły się rozwijać i nabierać kształtu. Następnie wykorzystuje szerokie kadry, by zatrzymać się przy bardziej przyziemnych, konkretnych, a czasem farsowych momentach: jedzeniu pomarańczy, gotowaniu, oglądaniu telewizji...