Zagłębiając się w fotograficzne archiwum ojca i jego dzienniki opisujące doświadczenia ze służby wojskowej w hiszpańskiej kolonii na Saharze w 1964 roku, Pilar dostrzega utracony raj, do którego ojciec zawsze próbował wrócić. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, po niepowodzeniu rodzinnego przedsięwzięcia, Manuel Monsell zacznie podróżować do Maghrebu. Znów z aparatem fotograficznym będzie podążał za pięknem niektórych portretów, które mogłyby przenieść go do miejsca jego marzeń. Wszystkie te podróże mówią jednak znacznie więcej o miejscu, z którego się wyrusza, niż o celu podróży. Miłość romantyczna, niezależność i rodzina składają się na obraz schronienia, które rozpadając się, skłania nas do zastanowienia się nie tylko nad naszymi najskrytszymi pragnieniami, ale także nad potrzebą ponownego przemyślenia znaczenia tych starych słów.