Brooklyn, 4 lipca 2004 roku. Jenny Perlin spędza cały Dzień Niepodległości, filmując osiedlowy supermarket. Choć front budynku jest zniszczony, a szyld tak stary, że ledwo można go odczytać, sklep ma wszystko, co większy supermarket, „a czasem nawet więcej” — jak mówi z dumą jego właściciel, pan Leem. On i jego brat pracują w supermarkecie po 14 godzin dziennie. W wywiadzie spoza kadru opowiada o historii sklepu i swojej ulubionej muzyce: Johnny’ego Casha i Najwy Karam. Co dwie godziny Perlin sięgała po swoją kamerę 16 mm Bolex, by nakręcić dwie i pół minuty filmu — tyle czasu zajmuje nawinięcie się całej taśmy. Ten „arbitralny” styl filmowania podkreśla nie akcję, lecz rytm. Piękno sklepu nie tkwi w niezwykłych wydarzeniach, które się w nim rozgrywają, lecz w niezmiennych schematach powolnego chodzenia i przeszukiwania półek.