W satyryczny sposób symulowana jest typowa relacja telewizyjna po (fikcyjnych) wyborach do władz krajowych — obejmująca prognozy, wywiady, komentarze i tak zwaną „debatę gigantów”. Kiedy w trakcie transmisji szacuje się frekwencję na zaledwie 3,86 procent uprawnionych do głosowania, nikt z zaangażowanych osób w to nie wierzy. Gdy jednak okazuje się, że informacja ta jest prawdziwa, podjęta zostaje próba wyjaśnienia tego skandalicznego, bezczelnego i wręcz wywrotowego zachowania elektoratu.