Mr. Hayashi Bruce’a Bailliego można uznać za domniemaną opowieść ze Wschodniego Wybrzeża przekształconą przez wrażliwość Zachodniego Wybrzeża. Narracja, choć skąpa, podejmuje swego rodzaju krytykę społeczną, skupiając się na trudnościach, z jakimi mierzy się tytułowy bohater, japoński ogrodnik, szukając pracy zapewniającej odpowiednie zarobki. Jednak piękno czarno-białych zdjęć Bailliego, mglista bujność fotografowanych przez niego pejzaży oraz pełna wyrazu cisza postaci Mr. Hayashi na ich tle sprawiają, że widz zapomina o ekonomii i etniczności. Ujęcia przywodzą na myśl chińskie zwoje z widokami pól i górskich szczytów, na których ludzka postać ginie w oddali. Film staje się nie tyle studium bezrobocia, ile studium nakładających się na siebie warstw bezruchu i ukojenia.