W Die Tamie, choć jest filmem eksperymentalnym, Kristl stroni od koniecznej powagi w podejściu do tematu. Nie ma tu sztucznej, bezsprzecznie pozbawionej humoru głębi, którą proponują inni niemieccy twórcy z jego pokolenia. Śmiech jest dozwolony. Kristl pozwala sobie na straszną swawolę, wykpiwając siebie, postacie, akcję, „tragedię” i wszystko inne — łącznie z publicznością — co mogłoby uchodzić za święte. W ramach akcji rozpoznajemy trójkąt miłosny, jedną z najprostszych konfiguracji dramatycznych. Nie tylko sam pomysł, lecz także liczne szczegóły — zarówno tematyczne, jak i stylistyczne — przywodzą na myśl filmy Romana Polańskiego, które Kristl niewątpliwie widział i ceni. Poznajemy dwóch mężczyzn: jeden ma uosabiać outsidera, artystę, intelektualistę i indywidualistę. Drugi wygląda na uosobienie człowieka zamożnego, mieszczanina, urzędnika, kapitalisty. Obaj rywalizują o względy niezdecydowanej i apodyktycznej dziewczyny.