Miesiąc po okupacji Wall Street wielu protestujących idzie w ich ślady i rozbija namioty przed giełdą w Lublanie. Łączy ich krytyka demokracji przedstawicielskiej i globalnego kapitalizmu finansowego, wyrażona hasłem „nikt nas nie reprezentuje”. Ich organizacja opiera się na zasadach demokracji bezpośredniej. Wobec braku innych społecznych alternatyw w obozowisku przed giełdą zaczyna powstawać wspólnota, w której każdy ma równy głos, a wszystkich łączy ich różnorodność. Po początkowej euforii wielka idea demokracji bezpośredniej zderza się ze współczesną jednostką; ujawniają się antagonizmy podobne do tych, które cechują system, z którym walczą protestujący. Historię słoweńskiej odsłony ruchu „occupy” opowiedziano przez losy kilku bohaterów, którzy mimo kolejnych porażek nie tracą nadziei na inny świat.