W osobliwie wyglądającym starym szpitalu starsza para, Carlo i Clara, czeka na swoją kolej, czule trzymając się za ręce. Trzeba dokonać wyboru, a kobieta zaczyna się wahać. Tylko słowa kochającego Carlo zdołają przemienić strach w odwagę. W pewnej chwili miejsce akcji ustępuje animacji, którą sugerują i której towarzyszą słowa Clary. Prowadzi ona słuchacza do głębokiej refleksji nad życiem. Krótkie przywołanie magii istnienia odciska się w głęboko poruszonym uśmiechu kobiety, pewnej, że życie na Ziemi jest jedynie etapem wieczności.