Praca z dziećmi skłoniła Barskayę do tworzenia znakomitego dźwięku nagrywanego na planie i wypracowania natchnionego stylu filmowania. Nie należy tu szukać konwencjonalnej składni filmowej. Film jest chaotyczny w sposób, na jaki wciąż potrafiło sobie pozwolić kino radzieckie, a Langlois nie mógł oprzeć się jego buntowniczemu duchowi, anarchii i miłości do dzieci, przywodzącym na myśl Zero de conduite Vigo. Film stworzony z myślą o dzieciach i z ich udziałem oferuje zarazem złożone spojrzenie na zachodnie społeczeństwo. Niemcy przed dojściem nazistów do władzy nie zostają nazwane wprost, ale są starannie odtworzone, być może za radą Karla Radka, a dzieci w zabawny sposób odzwierciedlają walkę klas — wykluczone podwójnie: jako proletariusze i jako nieletni. „Bawią się tak, jak żyją” — głosi jeden z napisów. Zależność między ich komicznymi zabawami a jeszcze bardziej niedorzecznymi rozgrywkami dorosłych ukazana jest na kilku poziomach.