Sergey Dvortsevoy debiutuje na arenie międzynarodowej tym niezwykle intymnym portretem koczowniczej rodziny na kazachskich równinach. Kilka scen w tym powolnym, eleganckim filmie zdradza pewne suche poczucie humoru — dziecko wyjadające ostatnie resztki jogurtu z miski, a potem płaczące; krowa, której głowa utknęła w wiadrze; oraz kobieta śpiewająca pod nosem przy wtórze chrapania męża. Inne sceny ukazują ciężkie życie koczowników — pijanych pasterzy pogrążonych w egzystencjalnej rozpaczy, warczące psy i wielbłąda znoszącego dość ponury zabieg przekłucia przegrody nosowej. Pod koniec filmu rodzina zwija obóz i pędzi swoje rozmaite czworonożne zwierzęta — wielbłądy, bydło, kozy, psy i konie — na żyźniejszą równinę. Film pokazano na Yamagata International Documentary Film Festival w 1999 roku.