Jak należy określić relację filmu dokumentalnego do rzeczywistości? Czy jego celem jest autentyczność, czy raczej „wygnanie rzeczywistości”, „obca ojczyzna rzeczywistości”, gdzie to, co przedfilmowe, pozbawione swojej bezpośredniości, dopiero dochodzi do własnych praw? Gdzie w jego inscenizacji przebiegałaby granica między nim a filmem fabularnym, gdyby w ogóle udało się ją wyznaczyć? Tego rodzaju pytaniami zajmuje się w siedmiu rozdziałach ten esej filmowy o historii i estetyce filmu dokumentalnego.