Parigi O Cara to prawdopodobnie najbardziej kampowy film w historii włoskiego kina i z pewnością ulubiony tytuł społeczności queer, której przedstawiciele znają na pamięć jego dialogi. Wyjątkowy, bo to jedyny film, w którym niekwestionowaną gwiazdą jest Franca Valeri (dziś 90-letnia), grająca Delię — snobistyczną i skąpą prostytutkę, która wyjeżdża do Paryża w poszukiwaniu lepszych i bardziej dochodowych perspektyw. Antyneorealistyczna, amoralna, niemal abstrakcyjna komedia, zapowiadająca Almodóvara, stanowi bezlitosny, choć łagodny i pozbawiony moralizatorstwa portret boomu lat 60. i jego niespełnionych marzeń. Pamiętny jest dialog Delii z jej bratem (w tej roli Fiorenzo Fiorentini), gdy mówi jej — albo nie mówi — że jest homoseksualistą: to pierwotna scena coming outu, arcydzieło aluzji. O tym, że film jest jednym z pierwszych przykładów kina przedstawiającego „gejowską perspektywę”, decyduje jednak jego podejście: przenikliwe, niekonformistyczne i kąśliwie dowcipne. Film wyprzedzający swoje czasy, wciąż bezkonkurencyjny.