W twórczości Tscherkassky’ego można wyróżnić nurt oparty na grze z filmową prezentacją, ze stopniami rozpoznawalności — z tym, co dopiero widoczne, i tym, co już niewidoczne. Po prostu zobaczyć pożądanie. Przykładem jest Erotique. Widzimy wirujące obrazy, fragmenty kobiecej twarzy, czerwone usta, oczy w cyklicznych fragmentach ruchu. Często trudno stwierdzić, którą część ciała właściwie widzimy (kto chce, może dostrzec/wyobrazić sobie/pomyśleć o organach płciowych i aktach seksualnych). Spojrzenie zatrzymuje się na obiektach fragmentarycznych, nie ma integralnego, całego ciała, o którym można by myśleć. Nie ma ciała, którego przedstawianie zawsze było jednym z problemów kina.