Kaoru, zamożna kobieta, której młodość przemija, porzuca zgiełk miasta, by spokojnie zamieszkać w domu na wybrzeżu. Tam opiekuje się starym głuchoniemym i niewidomym mężczyzną, jakby był owadem, dzieckiem lub zwierzęciem domowym. Nie potrafi sam nic zrobić, więc go karmi i towarzyszy mu podczas spacerów. Ta silna wzajemna zależność pozwala Kaoru uciec od społeczeństwa i uwolnić się od ograniczeń narzucanych przez zdrowy rozsądek.