Jest rok 1348. Zaraza brutalnie dotknęła Florencję. Grupa młodych wówczas ludzi — siedem kobiet i trzech mężczyzn — buntuje się przeciwko poczuciu śmierci, która za chwilę ich pochłonie. Uciekają z miasta i znajdują schronienie w opuszczonej willi na toskańskich wzgórzach. Tutaj, między moralnymi wątpliwościami a zadaniami niezbędnymi do przetrwania, zabijają czas, opowiadając sobie historie, aż zdecydują się wrócić. Historie są różnorodne — tragiczne, dziwaczne, zabawne lub erotyczne — lecz wspólna i centralna dla wszystkich jest w nich obecność kobiet.